MAGDALENA CHMIELEWSKA (USA) / Biuro Guide / Galeria

MAGDALENA CHMIELEWSKA (USA)

Dlaczego wyjazd???

Decyzja zapadła już kiedyś, kiedyś... bardzo dawno temu... ale jakoś tak odwlekałam wszystko, a bo to muszę zrobić prawo jazdy, a to uczelnia, nie każdy dostaje się bez egzaminów, a potem szkoda było brać dziekankę, bo w sumie cierpliwy to i kamyczek ugotuje:-) co się odwlecze...
No i jakoś wyszło... obroniłam tego mojego inżyniera i co tu robić? W Końcu stwierdziłam, że czas zrealizować to o czym myślałam od paru lat. Niemniej jednak, różnie na to można patrzeć... bo w sumie "kariera" przede mną, celujący na dyplomie a ja jadę bawić dzieci... cudze dzieci... amerykańskie dzieci... czy widać w tym jakąś logikę? Chyba nie, ale może właśnie o to tu w tym wszystkim chodzi... nie doszukujmy się logiki, spontaniczność też jest potrzebna, realizowanie własnych marzeń - to przecież jedna z ważniejszych rzeczy w życiu każdego z nas.
Ale to wszystko naprawdę zależy od osobistej sytuacji każdej z dziewczyn - tak naprawdę powodów może być mnóstwo. Ja też ich w sumie miałam kilka. Ale czego jestem pewna - jest to wyjazd, który napradę DUŻO daje!!! Sprawą oczywistą jest język. Natomiast oprócz tego, z tego co już zdążyłam zauważyć nie tylko po sobie, dziewczyny stają się bardziej pewne siebie, wierzą w siebie i swoje możliwości, bo w końcu muszą radzić sobie same, już nie ma tak łatwo... już nikt nic pod nos nie podstawia:-) Myślę, że każda staje się bardziej otwarta na to co inne, a inne nie znaczy gorsze, inne też nie oznacza, że należy się tego bać. Co mi osobiście się bardzo podoba, to fakt, że muszę robić rzeczy które, gdyby się tak zastanowić, w Polsce albo bym w ogóle nie zrobiła, albo szukała wymówek, albo sama nie wiem, może z których bym zrezygnowała... ze strachu pewnie... Tylko nie myślcie, że jestem cykor:-) hi hi  Co jest niewiarygodne jeśli chodzi o ten wyjazd, to to, że każdego dnia mam doczynienia z ogromnymi emocjami, z przeróżnymi emocjami, które wiem, że nauczą mnie wiele dobrego.
Ale powiem szczerze, kiedyś myślałam, że wyjazd w charakterze au pair to naprawdę przesłowiowy "pryszcz". Prawda, jak zwykle zresztą, okazuje się zupełnie inna. Z całą pewnością nie jest to takie proste - to tylko tak wygląda. Okazuje się, że potrzeba na to duuuuuuużo odwagi. Najlepsze tylko, że wcale nie myślałam, że jestem taka odważna. To się daje odczuć już pod koniec. Parę dni przed wyjazdem, potem na lotnisku, podczas orientation meeting i w drodze do rodzinki. Żyje się troszkę jakby w innym świecie. Żyje się jakby troszkę obok, obserwując to co jest a jednocześnie myśląc o tym co będzie. Nie wiem, ciężko jest to opisać, ale jednocześnie chciałabym podkreślić, że to naprawdę fajne uczucie. To jest ogromne wyzwanie, które już wiem, że dało, daje i będzie dawać rezultaty.
Od momentu jak już podpisałam umowę, a potem ustaliłam termin przylotu z rodziną goszczącą, czas dosłownie przelatywał mi przez palce i nic nie mogłam z tym zrobić. Wypadało wszystko dopiąć na ostatni guzik i nic tylko się pakować. I tak też się stało. I choć te wszystkie procedury lotnicze, długie podróże i nawet sam język nie były mi obce - wszystko dało się we znaki :-) Ale jak mawia Nietzsche - "co mnie nie zabije, to mnie wzmocni" :-)
Orientation w Stamford, mimo, że w trakcie wydaje się niepotrzebne i do tego chwilami bardzo nudne, w rezultacie przynosi korzyści - więc warto nie przysypiać na tych wykładach:-)

A po przyjeździe...

Najgorsze są zawsze początki - i to jest ŚWIĘTA PRAWDA!!! Człowiek naprawdę chwilami nie wie jak się zachować. Np. naszym głównym problemem pod koniec orientation był sposób w jaki powinnyśmy przywitać się z rodziną i dziećmi. Może to brzmi głupio, ale każda z nas chciała sobie zaoszczędzić tego "tańca" powitalnego, kiedy to Host Father wystawia rękę żeby się przywitać, Host Mother ma szeroko otwarte ramiona a Ty składasz usta do pocałunku :-)
Dopiero po przyjeździe okazuje się tak naprawdę jaka jest Twoja rodzinka, bo w końcu co o nich się wie z tych kilku, w porywach może pięciu, rozmów telefonicznych. W dosłownie mgnieniu oka trzeba zaznajomić się z obowiązującymi zasadami w domu, w szkole, na ulicy, z obowiązkami względem dzieci i wszystkiego na około. Ja miałam taaaaaaaaaaaką wielką głowę od tego wszystkiego :-) hi hi

Mam nadzieję, że nie brzmi to zniechęcająco:-) Tak naprawdę to rewelacyjna szkoła życia, można dowiedzieć się dużo nie tylko o świecie, ale o samej sobie. A naprawdę warto przekonać się, że nie jesteśmy "ofiarami losu" tylko tak naprawdę super babkami, które mają w sobie tyle odwagi, tyle wiary i energii, tyle siły i samoprzebicia, że w niedługim czasie będziemy mogły dosłownie zrobić chyba wszystko:-) Ja z tego tytułu przebiegnę 48 km maratonu:-) albo wejdę na ośmiotysięcznik Himalajów:-) Bo naprawdę, każdego dnia okazuje się, że jest to bardzo fajna sprawa:-)